Hayatım... Hartum'da Uyanış

[isa]

İsa kardeşim,

Allah şahittir ki; ne öğrencilik yıllarımda ne de hocalık yaptığım dönemlerde kimseden ne bir kuruş para aldım ne de ödedim. Bunun öğrencilik yıllarıma ait bir tane istisnası vardır. Bunun dışında kimse şahsıma öğrenci veya hoca olduğum için bir miktar meblağ ödediğini iddia edemez.

Prensip olarak da din üzerinden asla para almamayı ve vermemeyi uygun görüyorum. Umre ve hac gibi zaruretler hariç...

Kitap için de öyle bir endişem yok hamdolsun, ne kazanç ne de tiraj!

Selam ve Dua ile...

Hocam, senden zaten başka bir cevap ta beklemiyordum

Hamdolsun yanıltmadın

Allâhumme Yerdâ aleyk ve hayyâkeAllâh!

Rabbim, tuttuğunu altın etsin ve tüm işlerini rast getirsin.

Cennet El-Firdevs El-Â`lâ'da tüm sevdiklerinle cem etsin.

Makâmını Şuhedâ, Sıddîkîn ve de Sâlihînlerinkine yüceltsin.

Âmîn, Allâhumme âmîn, summe âmîn.

[Hattab]

Esselamü Aleyküm ve rahmetullahi veberakatuhu

Ebu Huzeyfe abi, kitabın tamamlanıp yayınlanması ne durumda. Şahsen alıp okumak ve kütüphanemize yerleştirmek için sabırsızlanıyoruz.

Fi emanillah

[Ebu Huzeyfe]

Esselamü Aleyküm ve rahmetullahi veberakatuhu

Ebu Huzeyfe abi, kitabın tamamlanıp yayınlanması ne durumda. Şahsen alıp okumak ve kütüphanemize yerleştirmek için sabırsızlanıyoruz.

Fi emanillah

ve aleykumusselam ve rahmetullah

Eserin ilk bölümü için ebeveyim ve dedemlere sormam gereken bilgiler vardı. O yüzden köyümdeyim ve yakın zamanda bu eksik bilgileri de tamamlayıp devam edeceğiz biiznillah.

Selam ve Dua ile...

[Ebu Huzeyfe]

Köyde anne-babamdan çocukluk bilgilerimden önemli gördüklerimi aldım. İlk bölüm de hazırlanıyor.

Bizi izlemeye devam edin...

[Ebu Huzeyfe]

Bazen yazmak istiyorsun, ama olmuyor. Çünkü mesleğimiz yazarlık değil. Ne olursa olsun yazalım, nasıl olsa birileri mutlaka okur değil. Belki okurun duymak istediklerini bilmediğimizden de değil. Ama okurun ihtiyacı olanı yazmak ve okunur bir şekilde sunmak asıl muradımız.

Bu yüzden defalarca yazmak için oturduğumuzda elimiz boş dönüyoruz hep. Belki de zaman lazım.

Sadece zaman...

[Ebu Huzeyfe]

1993 veya 1994 yılı Sudan, ortada bendeniz, sağımdaki Talha kardeşim (gri tşörtlü)

SALİH BİR İNSAN

Bir gün size belki de olayın asıl kahramanlarından birisi olan Talha kardeşimi tanıtma şansımız olacak. Kendisi Fransa'nın gözde şehirlerinden olan Lion gibi bir yerde yaşama şansını tepip Sudan'ın çöl ve cehennemi sıcak başkenti Hartum'da ailesi ve çocukları ile yaşamayı tercih etti.

1993 yılında beri hâlâ aralıksız Sudan'da yaşıyor. Ona hâlâ onu Sudan'a neyin bağladığını sordum:
- Çocuklarım kendi aralarında oyun oynarlarken Arapça oynuyorlar ve kendi aralarında Arapça konuşuyorlar. Bu beni mutlu etmek için yeterli ve beni Sudan'a bu bağlıyor, demişti.

O gün gözlerim yaşarmıştı bu samimi sözlerden. Çünkü Talha benim en yakın ve en samimi tek diyebileceğim bir dostum, arkadaşım ve kardeşimdi (hâlâ da öyle). Onu daha ortaokul döneminde tanıdım. Aynı İLKSAV evlerinde kaldık. O zamandan dürüstlük ve üstün ahlakı ile temayüz etmiş idi. Nice eline geçen fırsat onu asla dünyaya meylettirmedi. İnfakta, sadakatte, yardımlaşmada, fedakarlıkta ve dostlukta onun gibisi az bulunur.

Bu yazıyı onu övmek için yazmadım aslında. Bilakis böyle salih insanların hâlâ var olduğunu somut bir örnekle göstermek istedim.

Mübarek bir ayda, gıyaben de olsa mübarek bir dostunuz olsun istedim.

Selam ve Dua ile...

NOT: Talha kardeşim bu yazımdan dolayı bana kızabilir O gizli bir evliya gibidir, bilinmeyi sevmez.

[isa]

Rabbim, Talha Efendi ile senin gibilerin sayısını artırsın Hocam, âmîn.

[Betülgül]

Esselamu Aleykum;

Bundan birkaç ay öncesiydi, Misakonline'a girdiğim birgün, hatıralarınızı yazdığınızı görerek indirmiştim bilgisayarıma...Şam'daki öğrenci evimizde kardeşlerimizle birlikte okumaya başlamış, zaman zaman yüzümüze yayılan bir tebessüm, gurbetin hissiyatı ve bir arap ülkesinde yaşanabilecek benzer anıların güzelliğiyle paylaşmıştık hislerinizi...

Her bir satırınızda o günleri yeniden yaşıyor gibi olduğunuzu, seneler geçmiş olsa bile ince ayrıntılarına varıncaya dek zihninizde nasıl yer ettiğini o kadar iyi hissettim ki...Öğrencilik yıllarının tatlılığını insanın unutması oldukça zor olsa gerek...İnsanın ikinci bir memleketi oluyor sanki ilimle buluştuğu o mekanlar...

Bir insanın anılarını yazması için yazar olmasının gerekmediğini ve sadece hissiyatını dile getirecek kuvvetin içinde bulunmasının yeterli olduğunu düşünüyorum...

Teşekkürler Ebu Huzeyfe Abi anılarınızı paylaşıma açtığınız için...

Selamlar...

[mucahede]

dosya mevcut değil diyor

[Ebu Huzeyfe]

dosya mevcut değil diyor

İlk sayfada ve ilk mesajda olması lazım.

Yeniden kontrol eder misiniz?